علی رغم فرم، که پیگیری ماجرای عملی کردن تصمیم به خودکشی یا وانمود کردن تصادف و مرگ است، مسیر ماجرا، یک دوران و سیلان بهم ریخته ذهنی است.

کامران، مهندس جهاد کشاورزی در بخش آب خیردازی است و زندگی اش در اجزاء و ارکان، او را نه تنها به پیش نمی راند که مدام، حسرت و رنج و رنج برایش به همراه دارد

تدبیر پایان دادن به این زندگی مشترک یا نفس زندگی برای کامران ساده تر از تدبیر برای حل مشکل و مساله و ریشه رنج است.

مخاطب در مسیر ماجرا با حفره ها و نواقص اطلاعاتی روبه روست و ماسبق گرفتاری و رنج و کلافگی شخصیت را درک نمی کند.

مردی که تلاش می کند از حصار زندگی به هر قیمتی بیرون بزند و با این فکر در جهان اوهام، یک زندگی مشترک را طراحی و اجرا می کند. می کوشد حتی در همین زندگی موازی خیالین هم که شده، محدودیت های منشعب شده از فریبا و هر آنچه از عادت و رفتار که یادآور فریباست را از اطرافش حذف کند. او در خیال به یک فراموشی و رهاشدگی از قید و بندها زندگی، می آویزد و تلاش می کند در میان این اوهام، خودش را گم و گور کند.

خالی بودن از معنای زندگی، او را بر آن می دارد که آدم ها و رفت و آمد آنها را با کنجکاوی دنبال کند و بازی او کیست؟ کجا می رود، چه می کند و به چه می اندیشد؟ برایش ساعتی خود فراموشی به ارمغان می آورد و چه بسا در آنها زندگی نزیسته اش را جستجو می کند.

کامران، پاره خطی جدا افتاده، بی معنای مبداء و بی هدف هر مقصدی، تلاش می کند، چیزی جز آنچه بوده و باید باشد، را تجربه کند. کامران در تمام لحظات و روزهایی که مشغول فروختن خانه برای سفری اجباری به خواست فریبا، به اصفهان است، می کوشد با سرعت هرچه تمام تر، زندگی نزیسته اش را تجربه کند.

با وجود سطحی بودن پرداخت شخصیت که باورپذیری تعاملات و تصمیم ها و بروزات بیرونی را کم کرده، و طراحی تنک مسیر پیشروی ماجرا پاسخ بسیاری از پرسش ها و چالش های موجود در نسبت با زندگی کامران و فریبا، کامران و تاجماه، کامران و فریبا و زن فاحشه، اما تشخیص مساله و توجه به حفره ذهنی انسان در جامعه و دفن شدن بین مشغله های ناخواسته و دور شدن از زندگی مطلوب، این کتاب و سیر ناقص ماجرایی اش را برای من خواندنی کرده. یعقوب یادعلی علی رغم شلختگی در طراحی ماجرا، در نثر و روساخت اثر دقت های خوبی داشته و سلامت و روانی زبان و نثر از جمله امتیازات این کتاب است.

انتخاب یک شخصیت معمولی در شغل، در رفتار، در زندگی و رفتار نیز امری است که دایره تعمیم پذیری معنای مورد نظر نویسنده را در ذهن مخاطب به خوبی باز می کند.

ممکن است «آداب بی قراری» آن کتابی نباشد که برای بار دوم دست ببرم و از میان کتاب ها برش دارم اما، از مطالعه اش ناراضی نیستم.